سورة الحجرات ( ثمان و عشرة آية مكية ) ابى بن كعب از پيغمبر خداى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت كرده كه هر كه سورة الحجرات تلاوت كند حق تعالى بعدد هر مطيعى و عاصى ده حسنه براى او بنويسد حسين بن علا از ابو عبد اللّه عليه السلام روايت كرده كه هر كه اين سوره را در هر شب يا در هر روز بخواند از جملهء زوار سيد ابرار باشد و وجه ارتباط اين سوره بسورهء فتح ذكر احوال حضرت رسالت است و آنكه مختص است به او از اجلال و اعظام در اختتام سورهء فتح و افتتاح اين سوره از جابر بن عبد اللّه انصارى و حسن بصرى منقولست كه گروهى از اصحاب سيد انبيا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در روز عيد اضحى ذبح اضحيه بر صلاة مقدم ساختند آن حضرت بعد از فراغ از نماز عيد ايشان را باستيناف ذبح امر فرمود و مقارن اينحال جبرئيل عليه السلام اين آيه آورد كه : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اى آنكسانى كه ايمان آورده‌ايد به خدا و رسول و تصديق نموده‌ايد لا تُقَدِّمُوا پيش مداريد هيچ امرى از امور را بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ نزد خدا و رسول او يعنى هيچ كارى مرتكب مشويد از اوامر و نواهى الا بعد از آنكه حكم خدا و رسول به آن تعلق گيرد پس بايد كه عمل شما يا بوحى منزل باشد يا باقتدا برسول خدا و از ابن عباس نقل است كه مراد نهى اصحابست از تكلم پيش از آنكه حضرت رسالت ( ص ) ابتدا بكلام كند پس حقيقت معنى آنست كه ايمردمان هرگاه در مجلس رسول نشسته باشيد و از مسئلهء سؤال كنند شما سبقت مكنيد بجواب آن و ساكت شويد تا اول پيغمبر زبان بجواب بگشايد و گويند مراد نهى است در تقدم مشى بر آنحضرت يعنى سبقت منمائيد در مشى بر پيغمبر بلكه طريق تبعيت او را اختيار كنيد و زجاج گفته كه تقدم مجوييد بطاعت پيش از وقتى كه امر الى و اذن حضرت رسالت پناهى ( ص ) به آن تعلق گيرد پس جايز نباشد تقديم صلاة و صوم و حج پيش از وقت آن و سدى و كلبى نقل كرده‌اند كه معنى آنست كه سبقت مجوئيد به هيچ فعل و قولى تا آنكه خدا و رسول به آن امر نمايند از مسروق ماثور است كه در روزه شك نزد ام سلمه رفتم خادمه را امر كرد باحضار شربت عسل من گفتم كه روزه‌ام حق تعالى اين آيه فرستاد و منع روزه فرمود در روز شك به نيت رمضان عبد اللّه زبير گفته كه جمعى از بنو تميم بنزديك رسول آمدند ابن قحافه گفت يا رسول اللّه قعقاع بن معبد را بر